Wat als hard werken een uitvlucht is. Vluchten van je zelf, waarin je niet meer hoeft te voelen wat jij nodig hebt. Niet meer hoeft te zijn met de dingen die jou bezighouden.
Wanneer je na een lange dag thuis komt je te moe bent om nog echt voor jezelf te zorgen. Dit patroon is een patroon waarin ik mijzelf heel erg herken en misschien herken jij jezelf hier ook wel in? Vluchten in een reis naar het buitenland omdat ik me daar vrij kan voelen. Vluchten in altijd maar doorgaan en niet stoppen. Vluchten in een streng veganistisch dieet.
Mijn vader heeft uit liefde voor zijn gezin, uit zijn gevoel van verantwoordelijkheid voor ons altijd hard gewerkt. Harder eigenlijk dan goed voor hem is geweest. S’ avonds viel hij vaak na een lange dag in slaap op de bank. Maar deze slaap was geen slaap van rust, maar slaap van oververmoeidheid. Hij gunde het zichzelf niet om te stoppen om even stil te staan. Om echt te voelen wat hij nodig had.
Ook zijn vader werkte vroeger altijd hard en dus heeft mijn vader dit ook vroeger als voorbeeld meegekregen. Hard werken maakt je misschien wel meer waardig? Is wellicht ook wel de taak van de man, zeker vroeger.
Maar is dat wel zo? Maakt hard werken en misschien nog wel harder werken dat je je dan meer waard bent? En voor wie ben je je dan meer waard? Voor jezelf voor de mensen om je heen? Wat wil je bereiken met hard werken? Meer geld meer status wellicht meer liefde en erkenning van de mensen om je heen?
Hard werken hoeft zich niet alleen te uiten in fysiek hard werken. Het kan ook hard werken zijn in het tot in het perfectionisme hard bezig zijn met jezelf en vooral met de ander. Jezelf maar nooit goed genoeg vinden. Het kan altijd beter, mooier, fijner enzovoort. Overal maar ja opzeggen omdat ik voel als ik nee zeg de ander teleurgesteld is in mij. Terwijl overal ja opzeggen niet haalbaar is. Ik ga mezelf voorbij. Maar hoe kan ik dit doorbreken. Hoe kan ik deze patronen doorbreken? Van altijd hard werken, voor de ander kiezen en geen ruimte voor mezelf?
Dat heeft tijd nodig, heel veel tijd. En deze tijd mag je jezelf ook echt gunnen. Zachtheid voor jezelf heeft dat vooral ook nodig. Want de valkuil waarin ik trapte was dat ik vervolgens hard ging werken om al deze patronen te doorbreken. Dit zijn patronen die jarenlang, generaties lang in mij en mijn familielijn zijn gemanifesteerd. En als ik dit dan vanuit een soort perfectionisme ga helen ben ik eigenlijk bezig met het tegenover gestelde. Dus zachtheid, zachtheid is belangrijk. En vooral ook de zachtheid als het even niet lukt om zacht te zijn. Alles mag zich gaan ontspannen en ruimte krijgen.
Verwacht niet te veel van jezelf. Elk klein stapje is er alweer een. Verwacht niet dat als je vlucht van je eigen gevoel van jezelf dat je dit morgen al hebt opgelost. Wees lief voor jezelf. En tekens als je het gevoel hebt jezelf even weer kwijt te raken in het harden werken doe dan een stapje terug en wees met jezelf. Neem rust en kijk wat er gebeurt in jou. Wat wil jou lichaam je vertellen. Waarom ben je nu op dit moment zo hard aan het werk. Zo hard voor jezelf zo streng voor jezelf. Is dat vanuit angst om niet goed genoeg te zijn. Angst om niet waardig gevonden te worden. Angst om niet mooi genoeg te zijn. Angst voor eenzaamheid. Angst om vergeten te worden. Angst om niet gezien te worden?
Wat speelde er vroeger, werd je als kind ook niet altijd gezien? Konden je ouders wellicht zichzelf ook niet goed zien? Je ouders hebben altijd alles vanuit alle liefde voor jou gedaan. Ook zij liepen tegen hun eigen patronen en grenzen aan.
Zoveel dankbaarheid en liefde voel ik dan ook voor mijn vader. Voor zijn gevoel van verantwoordelijkheid van ons als gezin. Hoe hij altijd zo zijn best heeft gedaan zodat wij als zijn kinderen niets te kort kwamen. Hoe hij ondanks zijn eigen vermoeidheid toch mij weer bracht naar een basketbalwedstrijd en daar met trots stond te kijken.
Nu is het aan mij om een ander pad te lopen. Niet harder. Maar zachter.
Wees lief voor jezelf en gun jezelf de rust en ruimte om te helen en herstellen.